Waarheen leidt de weg?

Vaak vertel ik, bijna als een gimmick, de volgende anekdote over mijzelf. Zet mij in de auto op de bestuurdersstoel en zet er iemand naast die gaat vertellen, hier linksaf en hier rechtsaf. Na een minuut of wat ben ik waarschijnlijk gefrustreerd en onzeker. Wat ik nodig heb is een eindpunt en een ongeveer route anders kan ik niet rijden.

Als je weet wat je bindt en waar naartoe je samen onderweg bent is de kans groot dat je er komt. De groep mensen die betrokken is bij YF in Leidschendam kent elkaar pas kort. De leden van de YF Denktank die betrokken zijn bij dit YF project kennen elkaar goed en delen een gedachtegoed. Hoewel de accenten voor ieder lid van de Denktank anders liggen is er een grote verbondenheid met elkaar het het idee van het realiseren van een cross-over centrum waarin kruisbestuivingen ontstaan tussen kunst, wetenschap, onderwijs, ondernemerschap en samenleving. Kruisbestuivingen die voor de deelnemers deuren openzetten naar nieuwe werelden, die anders leren kijken, anders leren denken.

Hoe komen we zover dat dat voor YF Leidschendam koers, richting en gedachtegoed zodanig gedeeld worden dat er daarna een verbondenheid in vrijheid ontstaat om op de manier zoals Caroline die beschrijft in collectief&collectionar ondernemen.

In de afgelopen periode heb ik twee keer een bijeenkomst meegemaakt waarin ik aan het eind van de dag me erg verdrietig voelde. Een gekke ervaring want  de inhoud van de dag gaf  daar geen aanleiding toe.  De eerste dag betrof een managementsessie over een cultuurveranderingstraject. De basisidee was:  verandering begint bij jezelf oftewel, verbeter de organsiatie begin bij jezelf. Een idee wat mij zeer aanspreekt. Ieder MT lid werd flink op de pijnbank gelegd over het eigen gedrag (uitstellen, omzeilen, emoties enz). Nuttig, leerzaam en open. De tweede dag, opnieuw met het management, ging over verzuimtraining, gesprekken voeren met een acteur in de rol van een medewerker. Hoewel mijn gesprek zelf een forse confrontatie was (teveel vragen in een keer en te gehaast) was het opnieuw nuttig, leerzaam en open.

Aan het eind van de tweede dag bevroeg mijn collega mij op mijn gevoel ‘dit had je de vorige keer ook al, hoe komt dat toch? Na even doorpraten was de conclusie ‘ik word verdrietig omdat ik niet weet waarom of waarvoor ik het doe. De inhoud van beide dagen  is goed maar onduidelijk is wat we ermee willen bereiken; wat is de gewenste cultuur, willen we verzuim verlagen of prestaties verbeteren of herkennen wanneer mensen niet lekker in hun vel zitten.  Zomaar gesprekstechnieken trainen of werken aan zelf, zonder doel voelt ongemakkelijk, voelt ongewenst, maakt me verdrietig.

Zegt dit nu iets over mijzelf of is het ook de basis, het fundament, wat eerst nog gelegd moet worden in Leidschendam?  Waarheen leidt de weg waarop we samen onderweg zijn? Wat zijn de kernwaarden van het cross-over centrum Yellow Fellow in Leidschendam?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: